احمد الحسن کیست و چرا ادعای منجی موعود بودن دارد؟
همان‌گونه که در تاریخ به کرات شاهد آن بوده‌ایم، جریان باطل هیچ‌گاه از توطئه‌ورزی و ایجاد انحراف در مسیر اسلام حقیقی غافل نبوده است؛ از جمله این توطئه‌ها می‌توان به تلاش‌های دائمی جریان صهیونیسم به عنوان سردمدار جریان باطل در ایجاد فرقه‌های انحرافی مانند فرقه یمانی یا جریان احمد الحسن اشاره کرد. فرقه‌هایی که هر کدام با انگیزه‌ای خاص طراحی شده و برای متزلزل کردن اعتقاد شیعیان و منحرف کردن آن‌ها از مسیر حقیقی و هدف راستینی که موجب سعادت دنیوی و آخروی آن‌هاست، مهندسی شده‌اند.
اگرچه بررسی دقیق یا بعضا ظاهری هرکدام از این فرق، به تنهایی گویای ایرادات منطقی، روایی و حتی ساختاری آن‌هاست؛ اما نظام تخصصی شیعه نیز از جهان‌بینی و پایه‌هایی برخوردار است، که در صورت آگاهی درست از آن‌ها، هرگز به چنین فتنه‌هایی مبتلا نخواهیم شد. در حقیقت می‌توانیم به جای رد تک تک فِرَق انحرافی، افراد را به شناخت اصولی جایگاه، ویژگی‌ها و ضرورت وجود امام در زندگی مجهز کنیم، تا به این وسیله به تنهایی توانایی تشخیص حق از باطل را داشته و در دام چنین جریانات و انحرافاتی گرفتار نشود. مجموعه مقالات تخصصی «جهان بینی انسان محور مکتب تشیع» چنین شناختی را برای ما ایجاد کرده و از طریق خودشناسی، مسئله امام‌شناسی را به طور کامل برای ما تبیین می‌کنند. ما قصد داریم در این مقاله در کنار معرفی راه‌های کسب این شناخت، تا حدی از روند تلاش جریان باطل در ایجاد چنین فرقه‌هایی پرده برداریم.
با گذر زمان روز به روز افراد بیشتری به این باور می‌رسند، که جریان صهیونیسم برای پیشبرد اهداف جنایتکارانه و سلطه‌جویانه خود به طرق گوناگون در ساختارهای اجتماعی، فرهنگی و مذهبی جوامع مختلف ورود کرده است. در طول تاریخ، صهیونیست‌ها از استراتژی‌های پیچیده‌ای از جمله آمیختن زیرکانه حق با باطل برای بی‌ثبات کردن جوامع مذهبی استفاده کرده‌اند. امیرالمومنین علیه‌السلام نیز در این زمینه می‌فرمایند: «اما کاری که انجام می‌شود این است که چیزی از اینجا و چیزی از آنجا گرفته می‌شود و این دو با هم مخلوط می‌شوند! در این مرحله شیطان بر دوستانش غلبه می‌کند…». [۱] آمیختگی حق و باطل موجب مخفی شدن اثر باطل گشته و متأسفانه افرادی که از پایه‌های اعتقادی ضعیف‌تر یا خودسازی کمتر برخوردارند، به راحتی تحت تاثیر چنین حربه‌هایی به انحراف کشیده می‌شوند؛ که فتنه احمد الحسن نیز از جمله این فتنه‌ها به شمار می‌رود.
مروری بر زندگینامه احمد الحسن
فتنه احمد الحسن، که در سال ۱۹۹۹ در عراق ظهور کرد، نمونه‌ای قانع‌کننده از چگونگی سازماندهی جنبش‌های مذهبی توسط سرویس‌های صهیونیستی برای ایجاد اختلاف داخلی در جوامع شیعه است. زمان برپا شدن فتنه الحسن، همزمان با افزایش علاقه غرب به ایجاد خاورمیانه جدید، به ویژه پس از حمله به عراق، تصادفی نیست.
احمد الحسن، که نام کاملش احمد بن اسماعیل بن صالح بن حسین بن سلمان است، در سال ۱۹۶۸ متولد شد، از دانشگاه نجف در رشته معماری فارغ‌التحصیل شد و رهبری چند شیعه ساده‌لوح عراقی به نام «انصار المهدی» را بر عهده گرفت. او ادعا کرد که یک شخصیت مسیحایی است و پیروانش او را به عنوان الیمانی، یک رهبر آخرالزمانی از یمن که پیشگویی شده قبل از بازگشت امام مهدی عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف ظهور خواهد کرد، می‌شناسند. [2]
احمد الحسن در سال ۲۰۰۳، حیدر المشتت را به عنوان یمانی معرفی کرد و خود را پسر و فرستاده امام مهدی عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف توصیف کرد. این در حالیست که امام زمان علیه‌السلام در آخرین توقیع خود خطاب به نائب چهارمشان علی بن محمد سمری، مدعیان ملاقات پیش از خروج سفیانی و صیحه آسمانی را دروغگو و افترازننده خوانده‌اند. [3] از آنجایی که نام خانوادگی حیدر المشتت، قحطانی بود، بنابراین احمد الحسن از آن برای اشاره به حدیثی که یمانی را به سلسله قحطانی مرتبط می‌کند، استفاده کرد. با این حال، در سال ۲۰۰۵، پس از اختلاف با مشتت، الحسن خود را همزمان هم الیمانی و هم امام مهدی عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف نامید! چیزی که منطقاً غیرممکن است. این اتفاق در بصره رخ داد، شهری که چنین جنبش‌های مذهبی اغلب در آن حمایت می‌شوند. [4]
مقدمه ای بر ادعاهای احمد الحسن
احمدالحسن که خود را امام موعود شیعیان می‌نامد در ادعاهای خود به حدی از تناقض و اشتباهات اساسی مبتلاست که اساسا ممکن نیست هیچ یک از شیعیان آگاه فریب بازی رسانه‌ای او را بخوردند. همان طور که در سرتاسر محتوای «وب سایت امام مهدی علیه‌السلام کیست» اشاره و تبیین کرده‌ایم؛ منجی موعود شیعیان، متخصص معصومی است که از جانب خداوند انتخاب شده و دارای علم الهی و ذاتی و فطرتا مبرا از هرگونه خطا و اشتباه است. امام موعود شیعیان، همان منجی موعود تمامی ادیان است که ظهور او زمینه شروع سلطنت بخش انسانی وجود آدمی را بر زمین فراهم کرده و آغاز حرکت انسان به سمت هدف غایی خلقت خواهد بود.
همین توضیح مختصر که البته در مقالات گوناگون سایت امام مهدی علیه‌السلام به تفصیل در مورد آن صحبت شده، برای خط بطلان کشیدن بر ادعاهای واهی احمدالحسن و تمامی مدعیان دروغین امامت کفایت می‌کند. کمااینکه در زمان‌های گذشته نیز افرادی ماجراجو چنین ادعاهایی داشته و در زباله‌دان تاریخ به فراموشی سپرده شده‌اند. مساله اینجاست که بسیاری از مردم حتی در بین شیعیان جایگاه درست امام را نمی‌شناسند و این عدم شناخت نسبت به خود و جایگاه امام، بستر لازم برای تردید، مبتلا شدن به فتنههای گوناگون و گرفتاری در دام مدعیان دروغین را فراهم می‌کند. ما در ادامه به بیان گوشه‌ای از تناقضات ظاهری و استدلالی در ادعاهای احمدالحسن خواهیم پرداخت که اگرچه در نگاه اول کاملا ساده و بدیهی به نظر می‌رسند، اما در صورت نداشتن پایه‌های اعتقادی محکم می‌توانند برای ما و جامعه اطرافمان خطرساز و مشکل‌آفرین شوند.
تناقضات موجود در جنبش احمد الحسن
بحث امامت در مکتب شیعه از تعریفی تخصصی برخوردار است. امام شخصی است که نه‌تنها به عنوان آیینه تمام نمای اسماء و صفات الهی شناخته می‌شود، بلکه از جانب خداوند تمام تخصص‌های لازم برای به سعادت رساندن بشر را داراست. با این حساب تناقضات احمد الحسن را می‌توان در دو دسته عمده قرار داد.
اموری که با ویژگی‌های امام در مکتب شیعه متناقضند و اموری که به خودی خود تناقض محسوب شده و حاکی از ضعف شخصیتی و فریبکاری احمد الحسن هستند.
امور متناقض با ویژگی‌های امام در مکتب شیعه
فریب هویتی: احمد الحسن از قبیله صیامر است که از تبار هاشمی نیست. با این حال، او عمداً عمامه سیاه می‌پوشد و عنوان معتبر «سید» را برای خود استفاده می‌کند تا به دروغ خود را از نوادگان خاندان پیامبر اسلام معرفی کند. پدر الحسن، اسماعیل گاطع، از یک خانواده غیر سید در بصره عراق است. نکته مهم این است که نه الحسن و نه خانواده‌اش هیچ ارتباط خانوادگی ثابت شده‌ای با امام مهدی عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف ندارند. این در حالی است که مردم بصره که سابقه خانوادگی او را می‌دانند، دروغگویی او را در این موضوع تأیید می‌کنند. ادعای امامت و ویژگی معصومیت از هرگونه خطا و اشتباه برای فردی که از دروغ گفتن ابایی ندارد، نقصی آشکار به شمار می‌رود.
ادعاهای متناقض درباره حمایت خداوند:احمد الحسن از یک سو مدعی است که از حمایت کامل الهی و پشتیبانی ماورایی امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، جبرئیل و میکائیل برخوردار است، اما از سوی دیگر دست نیاز به سوی مردم عراق دراز کرده و از آن‌ها کمک می‌خواهد. این تناقض آشکار نشان می‌دهد که وعده پیروزی قطعی الهی برای او چیزی جز یک ادعای پوچ و بی‌اساس نیست؛ در واقع التماس‌های پی‌درپی، تنها زیر سوال بردن اعتبار و قدرت معنوی او را در پی دارد؛ آن هم برای کسی که ادعای نمایندگی بزرگترین شخصیت این عالم را دارد.
ناتوانی زبانی: با وجود اینکه احمد الحسن خود را فردی با دانش مذهبی عمیق معرفی می‌کند، گفتار عربی کلاسیک او مملو از اشتباهات دستوری و نحوی اولیه است. این ضعف زبانی ادعاهای او درباره‌ی جایگاه معنوی‌اش را از اساس تخریب می‌کند؛ زیرا امام موعود شیعیان به دلیل برخورداری از علم الهی به تمامی زبان‌ها، علوم و قوانین عالم ملک و ملکوت احاطه کامل داشته و واسطه فیض الهی در زمین است. با چنین توصیفی که از امام در تمامی آیات و روایات معتبر و البته از نظر عقلی و فطری وجود دارد، فقدان توانایی این مدعی دروغین در صحبت کردن سلیس به زبان مادری خود، نقصی آشکار و مضحک به شمار می‌رود.
شواهد معنوی غیرقابل اعتماد:احمد الحسن از خواب به عنوان مبنایی برای ادعاهای مذهبی خود استفاده می‌کند، که اساساً در فهم الهیات اسلامی نامعتبر است. خواب‌ها به عنوان مدرک مشروع برای مرجعیت مذهبی در نظر گرفته نمی‌شوند؛ در واقع هر کسی می‌تواند ادعای دیدن رؤیاهای الهی را داشته باشد، و این امر چنین ادعاهایی را ذاتاً غیرقابل اعتماد می‌کند.
تناقضات ظاهری آشکار
امام و ماموم: داشتن ادعای امامت و ماموم بودن به طور همزمان، حتی از ساده‌ترین اصول منطقی هم پیروی نمی‌کند. این در حالی است که احمد الحسن هم در صحبت‌هایش خود را مهدی موعود معرفی می‌کند و هم عنوان «یمانی» را برای برگزیده است؛ در صورتی که نمی‌توان همزمان هم امام معصوم بود و هم پیرو امام!
او همچنین ادعا می‌کند که چهارمین نسل از امام مهدی علیه‌السلام است، که از نظر تاریخی امری بی‌اساس است؛ زیرا هیچ سابقه معتبری از ازدواج امام مهدی علیه‌السلام وجود ندارد.
علاوه بر این، تناقضات دیگری در صحبت‌های الحسن موجود است که گروه‌های مذهبی مختلف را هدف قرار می‌دهد: به عنوان مثال او برای شیعیان ادعا می‌کند که چهارمین نواده امام محمد المهدی است؛ برای اهل سنت، خود را مهدی موعود معرفی می‌کند و برای مسیحیان و یهودیان، ادعا می‌کند که همان تسلی‌دهنده موعود ذکر شده در کتب مقدس آن‌هاست. [5]
تحریف جغرافیایی:اینکه احمد الحسن خود را «یمانی» (از یمن) می‌نامد، از نظر جغرافیایی برای یک عراقی غیرممکن است و تلاش او برای توجیه این امر با اتصال مکه به تهامه و یمن، بازی با واقعیت‌های جغرافیایی است که هر چند پیچیده است، اما در نهایت از منطق خاصی پیروی نمی‌کند.
خصومت با علمای شیعه
اعتقاد به ولی فقیه یکی از ارکان جامعه شیعی در زمان غیبت به شمار می‌رود. از جانب خود امام نیز مراجعه به فقیهان آگاهی که به کار دنیا مشغول نشده‌اند، در زمان غیبت وارد شده است. این در حالیست که جنبش الحسن مانند سایر فرقه‌های انحرافی ایجاد شده توسط صهیونیسم، خصومت اساسی با مراجع شیعه دارد؛ مراجعی که عَلم مبارزه جهانی علیه ظلم، به ویژه جنایات رژیم صهیونیستی و حامی سرسخت آن، ایالات متحده را در دنیا برافراشته‌اند. احمد الحسن مراجع شیعه را دشمن اصلی دانسته و همزمان رژیم صهیونیستی با این حجم از جنایات را صرفاً یک دشمن فرعی می‌داند که ارزش توجه فوری را ندارد. بدیهی است که مأموریت اصلی احمد الحسن ایجاد شکاف بین جوانان ناآگاه و مراجع شیعه و همچنین ولایت فقیه است که یکی از اساسی‌ترین ارکان تشیع را تشکیل می‌دهد. [6]
نحوه شکل‌گیری جریان انحرافی احمدالحسن
حزب بعث به رهبری صدام حسین، جاسوس سیا [7]، تلاش کرد تا مابین مردم عراق تفرقه‌افکنی نماید. در همین راستا صدام حسین که ادعا می‌کرد مسلمانی صادق است، برای جلوگیری از هرگونه انقلاب احتمالی علیه اهداف و سیاست‌های صهیونیسم‌محور خود، به انجام مناسک دینی روی آورد. حزب بعث عراق نیز در راستای همین برنامه جوانان را آموزش داده و به حوزه‌های علمیه می‌فرستاد؛ با گذشت مدتی از شروع این جریان، گروه صرخی در عراق ظهور کرد. نکته جالب اینجاست که عضویت برادر احمد الحسن در حزب بعث و ورود او به حوزه علمیه به صورت همزمان بوده است؛ این موضوع احتمال حضور احمد الحسن را نیز در این جریان قوت می‌بخشد، خصوصا با توجه به اینکه هیچ اطلاعاتی در مورد او مابین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹ در عراق در دست نیست. [8]
گروه صرخی بعدها توسط صهیونیست‌های وهابی در مهارت‌های نظامی از جمله «سربریدن مردم» آموزش دیدند و مدتی بعد به گروه تروریستی جند السماء (سربازان آسمان!) به رهبری ضیا عبدالزهرا کاظم پیوستند.
احمد الحسن و ضیا عبدالزهرا قصد داشتند تا در روز تاسوعای سال 2007 در نجف، علمای شیعه را هدف قرار داده و همه آن‌ها را قتل عام کنند؛ اما مداخله دولت عراق مانع از این امر شده و از رسیدن آسیب به مراجع دینی جلوگیری کرد. در این حادثه که توسط الحسن و با حمایت امارات متحده عربی ترتیب داده شده بود، ۳۴۳ نفر کشته و ۱۰۸۹ نفر زندانی شدند. عبدالزهرا کاظم ترور شد و احمد الحسن که مدعی امامت بود، ناپدید شد. از آن زمان، او از طریق فضای مجازی با پیروانش در ارتباط بوده است! یمانی‌ها همچنین شورش دیگری را در سال ۱۴۲۹ هجری قمری یعنی تقریبا دو سال بعد برنامه‌ریزی کردند که سرکوب شد، اما منجر به کشته شدن چندین شهروند و پرسنل مسلح عراقی شد.
علی‌رغم این اتفاقات، جریان صهیونیسم همچنان به حمایت گسترده خود از این جریان‌های خودساخته ادامه می‌دهد. از همین رو با وجود اینکه پیاده‌روی اربعین کاملاً توسط رسانه‌های غربی بایکوت شده، صهیونیست‌ها با درک اهمیت این زیارت، موکب‌های فرقه‌ای خودساخته از جمله فرقه یمانی را در طول جاده نجف-کربلا قرار می‌دهند، تا مردم را از حقیقت و شناخت امام مهدی عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف منحرف کنند. [9]
ما در طول تاریخ شاهد ادعاهای متعددی از این دست بوده‌ایم و بدون شک در آینده موارد بیشتری نیز پدیدار خواهد شد. ظهور این فرقه‌های انحرافی تحت حمایت سازمان‌های اطلاعاتی، اهداف متعددی همچون ایجاد سردرگمی در مباحث دینی، تضعیف مرجعیت دین و آماده‌سازی زمینه برای اهداف ژئوپلیتیک را که در نهایت به تقویت صهیونیسم جهانی منجر می‌شود، به دنبال دارد. این ادعاهای دروغین مکرر برای پیروان راستین و با بصیرت منجی موعود تقریبا بی‌خطر است؛ اما برای عامه مردم که درک عمیقی از تعریف خود به عنوان یک انسان و همین‌طور نقش غیرقابل اجتناب امام در زندگی انسان ندارند، خطر انحراف و ناتوانی در تشخیص صحیح، هنوز یک تهدید محسوب می‌شود. همانطور که روایات هشدار می‌دهند، مدعیان دروغین همچنان ظهور خواهند کرد و این امر ضرورت شناخت صحیح و اصولی ما از امام را نشان می‌دهد که البته این موضوع بیش از هر چیز به آگاهی درست ما از خودمان برمی‌گردد؛ در حقیقت خودشناسی صحیحی که به درک درست ما از جایگاه و ویژگی‌های امام منجر شود، همچون باطل السحری برای نقشه‌های شوم صهیونیسم عمل می‌کند.
منابع
- نهج البلاغه: اوج فصاحت. قرآن تحریکه ترسیل، ۳۰ تیر ۱۳۸۸.
- طوسی، محمد بن الحسن. کتاب الغیبه. کتاب ۱، باب ۴۶، حدیث ۶.
- الاحتجاج، ج ۲، ص 478
- فیلیو، ژان پیر. بازگشت مهدویت سیاسی. HAL (open science) ، ج. ۸، ۲۰۲۱، صص ۳۵-۳۷.
- حیدری الکثیری، محسن. «بررسی جنبش جدید مدعی یمانی (احمد الحسن)». مجله علمی انتظار موعود، شماره ۳۴، بهار ۱۳۹۰، ص ۲۰۳-۲۰۴.
- رجبیان، محمدحسین، محسن قنبری الناق و احدان سلطانی گردفرامرزی. «افراط‌گرایی و خوانش‌های ناروای جنبش مدعی یمانی از عناصر مذهبی». اندیشه سیاسی اجتماعی اسلام، ج 3، شماره 1 ، ۲۰۲۲.
- «جان پرکینز (خاورمیانه و نفت) عراق عربستان سعودی». یوتیوب، 26 دی ۱۳۹۵.
- «احمد الحسن». ویکی‌فقه.
- موکب‌های احمد الحسن. منجی۱۲.، «مروری بر اخبار اربعین / موکب فرقه مدعی یمنی / احمد الحسن». آپارات.